“Min jgħix fil-kenn tal-Ogħla jgħammar għad-dell tal-Omnipotenti. Jien ngħid lill-Mulej, ‘Int il-kenn u l-fortizza tiegħi, Alla tiegħi.’ Fih nittama jien. Tassew hu jeħilsek mix-xibka tan-nassab u mill-mard tal-mewt. Hu jgħattik b’rixu u taħt ġwinħajh issib kenn; is-sewwa tiegħu jkun it-tarka u l-korazza tiegħek. Int ma tibżax mill-waħx tal-lejl, lanqas mill-vleġġa li tittajjar binhar, lanqas mill-pesta li tinxtered fid-dlam, u lanqas mill-ħerba li teqred f’nofinhar. Elf ruħ jaqgħu maġenbek, u għaxart elef fuq il-leminija tiegħek, iżda l-pesta ma tersaqx lejk” (Salmi 91:1-7).
Alla tagħna jabita l-eternità. Minn qabel ma twieldu l-muntanji, jew qabel ma saru l-art u l-baħar, minn dejjem għal dejjem, hu Alla (Salmi 90:2) – suffiċjenti u mbierek fih u minnu nnifsu. Is-smewwiet kull siegħa u kull mument jiddikjaraw sebħu, l-art l-għana varjegata tiegħu, l-univers imfassal bħala l-maqdes tiegħu. Il-preżenza tiegħu timla l-immensità.
Frattant għoġbu jikkrea l-ħajja u jikkomunika l-hena. Għamilna dak li aħna, u tana kulma għandna. Fih ngħixu u aħna mħarrkin u għandna l-istess eżistenza tagħna (Atti 17:28), għax f’idu jinsab nifisna, mument b’mument. Qassmilna s-sehem u r-rokna tagħna, iffissalna l-magħlaq tal-abitazzjoni tagħna, jamministralna l-ħwejjeġ kollha involuti fihom.
Aktar minn hekk, għamilna sinjuri fil-kelma, fl-għerf u t-tagħrif, għax meta tana lil Kristu ma ħalla xejn li ma tahulniex jew ma wegħidulniex. Fih ingawdu r-rivelazzjoni divina, indispensabbli għas-saħħa ta’ ruħna, għax meta naraw il-karattru tiegħu, il-grazzja, il-glorja, l-umiljazzjoni, is-sofferenzi, il-mewt u r-resurrezzjoni, nikkonkludu, “Jekk Alla hu magħna, min jista’ jkun kontra tagħna? Hu li ffrankahiex lill-istess Ibnu, imma tah għalina lkoll, kif ma jagħtiniex miegħu b’xejn il-ħwejjeġ kollha?” (Rumani 8:31-32).
Irridu, però, nibqgħu nħossu l-bżonn tas-salvazzjoni tiegħu, u ma Ġobb ngħajtu, “Jien vili,” ma’ Pietru, “Jien raġel midneb,” mal-pubblikan, “Kun ħanin miegħi, il-midneb.” Ħa nħalluh jgħakkes fina l-ġibda lejn id-dnub, u nagħrfu mhux biss il-maħfra, stupenda kemm hi stupenda, iżda wkoll il-ħidma sopranaturali fina tar-rinovazzjoni progressiva, biex hekk inservuh b’mod aċċettabbli, nagħrfuh aħjar u fl-istess ħin ingawduh, issa u għal dejjem. Ma nistgħux nassumu li nistgħu b’xi mod inressqu għemilna, ir-riżoluzzjonijiet tagħna, kwalunkwe ħaġa. Alla tagħna ma jinxtarax; Alla tagħna xtrana għalih innifsu. Kienet l-iniżjattiva tiegħu, u r-rispons tagħna, kif imqanqla bill-grazzja tiegħu.
Biss noqogħdu attenti illi ma niżvijjawx apposta, ma nopponux vilment l-awtorità tiegħu fuqna, ma nabbużawx tjubitu. M’għandniex għalfejn nistmaw fil-baxx il-privileġġi tagħna.
Talba: “Għinna, Mulej, niftakru l-wegħdi tiegħek, ngħixuhom u nesibuhom. Ħa nkunu impressjonati b’sens tal-omnipreżenza konfortabbli tiegħek, kif idawwarna minn quddiem u minn wara, maġenbna u fuqna, kif tibgħat l-anġli tal-Preżenza tiegħek biex iħarsuna, kif twassalna fid-destin etern tagħna. Imlina b’timenza u riverenza lejk, ħa naqduk b’sens ta’ meravilja u gratitudni.”
Comments